N 14 49’ 47.00’’
W -37 48’ 23.00’’
Atlantyk
Rozgladajac się wokół Wratislavii wszystko wyglada przez ostatnie dni bardzo podobnie.
Jednak to miejsce ma dla nas wyjatkowa magie. Jest to sam srodek oceanu. Gdy uswiadomimy sobie, ze do najblizszego kontynentu, obojetnie w która strone by się nie skierowac, dzieli nas odleglosc ponad 2 tysiecy kilometrow – wtedy to miejsce nabiera naprawde wyjatkowego dla nas wymiaru. Przychodza refleksje, nasze mysli uciekaja do osob, do ktorych tesknimy, do ktorych tak bardzo chcielibysmy sie teraz przytulic…
Wiatr wieje z predkoscia 15 – 25 wezlow (bardzo milo), tyle ze dokladnie ze Wschodu, czyli z kierunku nie do konca nam odpowiadajacego, ponieważ musimy zmieniac hals z jednego baksztagu na drugi co jakies 6 godzin (niestety nie da się plynac pelnym wiatrem wiejacym dokladnie z rufy). Wydluza to nasza efektywna droge o jakies 6 – 8% i oznacza niemala roznice na ponad 2 tysiacach mil morskich.
Mamy calkiem spore fale (3 metry i wiecej) co jest dosc uciazliwe w czasie snu (ciagle przetaczanie się z jednej strony lozka na druga lub wrecz poza nie), jedzenia (ciagle przetaczanie się naczyn po calyn stole, a często pokladzie) i, co najbardziej upierdliwe, przygotowywania drinkow i jedzenia – Czarkowi wczoraj dwa na wpol przyrzadzone posilki wraz z zawartoscia przynajmniej dwoch szafek z zywnoscia wyladowaly na podlodze, tak ze nieomal zlozyl wymowienie (przed czym bron Panie Boze!) ze swojej funkcji naszego Glownego Cooka!
Oczywiście pamietamy, że jeśli ktokolwiek z nas pozostaje na pokladzie w nocy sam, przypina się uprzeza asekuracyjna do jachtu. Nie jest to może najwygodniejsze, ale i jemu i pozostalym, spiacym w tym momencie w swoich kabinach czlonkom zalogi daje poczucie bezpieczenstwa.
A mowiac o bezpieczenstwie: wczoraj przecwiczylismy procedury przeciwpozarowe i opuszczania jachtu (nie najatrakcyjniejsze zajecie i z nadzieja, ze bez okazji do zastosowania w praktyce, jednak niezbedne do wykonania) i cwiczylismy wystrzeliwanie rac (o wiele bardziej atrakcyjne!).
Nasze srednie dobowe przebiegi to około 170 mil morskich (1 Mm = 1852 m), a rekordowy wynik (nastepnego dnia po wyruszeniu z Wysp Zielonego Przyladka) to 187 Mm w ciagu doby.
Mimo, ze przynajmniej dwa razy dziennie wywolujemy innych przez radio VHF, w trakcie ostatnich 5 dni spotkalismy tylko jeden statek. Uprzejmie podal nam prognoze pogody na najblizsze dni i potwierdzil nasza pozycje.
Atlantic
Things around Wratislavia look very much the same over the last few days. Yet the place has its unique magic. This is, after all, the very “middle of the ocean”. When you realize that the nearest continent, no matter which way you go, is more than 2 thousand kilometers away – you begin to appreciate this uniqueness. This is also a place where you’re likely to think fond thoughts of those close to you, whom you miss so much and whose tender embrace you long for…
The wind continues to blow at 15 – 25 knots (very nice, thank you) but essentially from the East, which doesn’t suite us 100%, as we need to gybe from one broad reach to the other every 6 hours or so (impossible to travel on so called dead runs, i.e., with the wind totally behind you), which makes the actual mileage we have to cover 6 – 8% longer – quite a difference on over 2 thousand nautical miles.
Waves are sizeable (3 meters and more) which gives us some pain sleeping (rolling from one side of the bed to the other or off the bed completely), eating (dishes rolling all over the table and often the deck) and, what’s even more annoying, preparing food and drinks – Czarek had his half ready meals and most of the contents of at least two food cabinets on the floor twice yesterday; he almost resigned (God forbid!) from his position as our Chief Cook!.
Of course we remember to attach ourselves with the safety harness whenever we’re alone on the deck during the night watches. Not the most comfortable thing to do but it gives us all (both the watchman and the rest of the crew sleeping under the deck) a good safety comfort.
Talking about safety: yesterday we reviewed fire and abandoning ship procedures (a bit tedious and hopefully never to be used, but had to be done) and practiced shooting the flares (much more fun!).
On average we’re doing about 170 nautical miles a day (1 nM = 1852 m), and our record so far (hit on the second day after we left Cape Verde) was 187 nM.
At least twice a day we try to call out other ships in the area with our VHF radio. Over the last 5 days we met only one – he graciously confirmed our position and relayed a 5 day weather forecast to us.
Atlantique
Tout semble presque pareil depuis quelques jours autour de Wratislavia.
Cependant cet endroit est pour nous exceptionellement magique. Nous sommes au milieu de l’ocean. Lorsqu’on pense que le continent le plus proche se trouve a plus de 2000 kilometres (quelque soit la direction), alors cet endroit prend reelement une dimension hors du commun. Differentes pensees viennent a l’esprit, on pense aux personnes qui nous manquent, que l’on aimerait serrer dans ses bras dans ces moments forts…
Le vent souffle entre 15 et 20 noeuds - c’est tres bien, mais il est de l’Est, et pour nous ce n’est pas tout a fait ideal car nous devons tirer des bords toutes les 6 heures environ (helas on ne peut pas naviguer avec le vent completement dans le dos). Ce qui rallonge notre route effective d’a peu pres 6 a 8% et sur plus de 2000 milles nautiques la difference est de taille !
Les vagues sont plutot grosses (3 metres et plus) ce qui est assez penible pour dormir (on roule tout le temps d’un cote a l’autre de la couchette, voire meme dehors), pour manger (les assiettes se balladent sur toute la table, parfois par terre), et le plus enquiquinant, pour preparer les apperos et les repas. Hier Czarek a eu deux repas a moitie prepares qui ont atterri par terre, ainsi que le contenu d’au moins deux placards avec nos provisions. Il en a ete vexe au point de vouloir demissioner de sa fonction du Chef Cuistot principal (Dieu nous en garde)!
De nuit nous nous rappellons biensur que lorsque l’un de nous reste seul sur le pont il doit s’harnacher au bateau. Ce n’est peut-etre pas tres comfortable mais pour lui et pour les autres membres de l’equipage dormant pendant ce temps dans leur cabines, cela donne un sentiment de securite.
Et en parlant de securite, hier nous nous sommes exerces aux procedures anti-incendie et a l’evacuation du navire (occupation pas tres amusante mais indispensable, en esperant ne pas avoir a s’en servir). Puis on s’est aussi exerce a tirer les fusees de detresse (beaucoup plus amusant!).
On tient une moyenne de 170 milles marins parcourus en 24h (1 Mm = 1852 m), notre record etant de 187 Mm en 24h.
Bien que l’on fait des appels VHF (radio) au moins deux fois par jour, nous n’avons rencontre qu’un bateau jusqu’a present. Il nous a gentiment donne les previsions meteo pour les jours a venir et a confirme notre position.
Wpis opublikowany : listopad 29th, 2007autorKrzysztof
|Skomentuj »
